ස්නේහයේ නගරයයි

ස්නේහයේ නගරයයි සිත මගේ මාවතක් ඕන වූ රාගයේ වන්දනාවේ ගිහින් එන්න ආසයි මටත් කොයි ඉසව්වේද ඒ මෙත් පුරේ.... මේ නවාතැන් ගෙවා ආත්මයේ යනතුරා මිලින වී මතු දිනේ සෙනෙහසේ සිහිලමින් - දොවන සේ යදින්නෙමි පූජනීයයි උතුම් ආදරේ... යෞවනේ නිල් නුවන් සේ රැඳී රන් මලක් වේද හද සල් වනේ නෙත් පහන් දල්වලා - සිත් සඳුන් දුම් දමා රන් සිනා පාමි පූජාසනේ...