සැන්දෑ අහසේ ඉරට මුවාවෙන්

සැන්දෑ අහසේ ඉරට මුවාවෙන් කාලය කවුළු දොරින් මිය යනවා ඈත අතීතෙන් පියවර නඟමින් කණවැල අල්ලන් කවුදෝ එනවා.. බලාපොරොත්තුව ලයට තුරුල් වී ඈ එන පෙර මඟ බලා සිටිනවා.. දුකට මිහිර දෙන පාලුව තනිකම මා වට දැවටී කඳුළු සලනවා.. අදත් එදා මෙන් නුපුරුදු සුවඳක් ඒ අතරේ මා වෙතට ඇදෙනවා.