පළදවන්න බෑ මට මංගල මුදුව

පළදවන්න බෑ මට මංගල මුදුව සලඹ වැටුනි නෙත ඇති අය ගිය නුඹට පිපුනු මල වගෙයි පරවුන හිත තවම හිනා වෙන්නෙ හිනා නොවී බැරි කමට සායම් කල සිතුවම ලග දනින් වැටී මහ මෙරකට ඇඩුවත් දැන් පලක් නැතී වැලි කැටයක් වත් වැටෙනා හඩන ඇසී මට තනියෙන් වැට ඇත්නම් මං කැමතී පළදවන්න බෑ ආදරයෙන් පෙම් කල හිත බිදී ගිය සංසාරේ පහන් එළිය නිවී ගිය මං ආවේ ලගටම වරදකින් එදා ඒ වරදට සෙනෙහස සාපයක් උනා පළදවන්න බෑ